Ineens komt het woord ‘overgave’ regelmatig voorbij. Het zal ongetwijfeld zijn zoals wanneer je rijles hebt: ineens rijden er overal lesauto’s. Zo heb ik iets met overgave de laatste tijd, of misschien moet ik zeggen dat overgave iets met mij heeft.
Het eerste stukje dat ik schreef over mijn gitaar in mijn werk als geestelijk verzorger, kwam tot stand dankzij een bewoner die ik net had leren kennen. Ruim twee jaar later kom ik hem nog regelmatig tegen in het verpleeghuis. Terwijl hij destijds benoemde en uitstraalde: ‘Ik wil hier weg, ik zal terug naar huis gaan’, zegt hij nu: ‘Laat mij maar hier, ik zit hier goed’. Natuurlijk blijft het gemis aan zijn echte thuis, waar zijn vrouw nog woont, altijd voelbaar. Maar hij heeft zich overgegeven aan de situatie, ondanks zijn verdriet.
Onlangs rondde ik mijn opleiding tot geestelijk verzorger af, waarvoor ik een eindreflectie schreef, natuurlijk over het inzetten van live muziek in mijn werk. De afgelopen 2,5 jaar merkte ik dat muziek zo’n eindeloze krachtbron is voor mij, dat ik hem onmogelijk thuis kon achterlaten. Zoals een katholiek gezonden geestelijk verzorger regelmatig in gesprekken op God zal wijzen, of de Bijbel, omdat het geloof haast als vanzelfsprekend door hem heen stroomt, zo kom ik vaak uit bij muziek. Ik zing voor en met bewoners de liedjes die voor hen van betekenis zijn, die herinneringen of emoties oproepen, en ervaar wekelijks hoe een groepje mensen met dementie tot leven komt wanneer je samen gaat zingen: hoe ze contact maken met zichzelf en met anderen. Het mooiste werk dat er is, denk ik dan steeds weer.
In mijn eindreflectie nam ik op de eerste pagina het stukje tekst over de bewoner op en daarom gaf ik hem ook een exemplaar. Hij was zeer verguld, misschien omdat hij voelde dat hij mij iets had kunnen geven, terwijl je als verpleeghuisbewoner zo vaak meer zorg moet ontvangen dan je lief is. Vorige week kon ik hem trots vertellen dat ik mijn diploma had gekregen. “Dus kijk, op mijn badge staat nu nog ‘geestelijk verzorger i.o.’ maar die afkorting gaat er dus vanaf binnenkort”, zei ik hem. Hij dacht even na, waarop hij me doordringend aankeek en zei: “Jij bent geestelijk verzorger in overgave”. Ik schoot vol. Hij zag me, precies zoals ik het zelf ervaar. Hoe ik met hart en ziel samen zoek met de ander, hoe te leven, net zoals ik privé een weg zoek op dit levenspad. Samen pinkten we een traantje weg. Ik geloof niet dat ik voorlopig een nieuwe badge wil.
